Στις 11 Νοεμβρίου έφτασε επιτέλους η στιγμή που περίμεναν με τόση ανυπομονησία τα παιδιά: τα πολύχρωμα φαναράκια που είχαν φτιάξει με τόση αγάπη άναψαν και γέμισαν φως το σχολείο μας! Πρώτα γιόρτασαν τα παιδιά του Νηπιαγωγείου και στη συνέχεια οι μαθήτριες και οι μαθητές του Δημοτικού, μαζί με τα παιδιά των προπαρασκευαστικών τμημάτων.
Κρατώντας τα φαναράκια τους, τα παιδιά περπάτησαν τραγουδώντας στους χώρους του σχολείου. Παντού πολύχρωμα φώτα, χαρούμενες παιδικές φωνές και οι γνώριμες μελωδίες των τραγουδιών «Ich geh mit meiner Laterne», «Laterne, Laterne, Sonne, Mond und Sterne» και «Sankt Martin ritt durch Schnee und Wind». Στην αυλή, μικροί και μεγάλοι συγκεντρώθηκαν γύρω από τη μεγάλη φωτιά. Οι φλόγες τρεμόπαιζαν, τα φαναράκια έλαμπαν και τα πρόσωπα των παιδιών ήταν γεμάτα χαμόγελα. Τραγούδια, γέλια και πολλή χαρά! Ήταν από εκείνες τις στιγμές που νιώθουμε όλοι σαν μια μεγάλη οικογένεια, ενωμένοι στη χαρά της γιορτής.
Για τα παιδιά των προπαρασκευαστικών τμημάτων, που φοιτούν σε ελληνικά δημοτικά σχολεία και προετοιμάζονται για να συνεχίσουν στην Α΄ Γυμνασίου της ΓΣΘ, η γιορτή ήταν μια όμορφη ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά μια αγαπημένη γερμανική παράδοση και να νιώσουν ακόμη περισσότερο μέρος της σχολικής μας οικογένειας.
Η γιορτή του Αγίου Μαρτίνου έχει τις ρίζες της σε μια ιστορία με ένα πολύ όμορφο μήνυμα. Ο Άγιος Μαρτίνος ήταν ένας Ρωμαίος στρατιώτης που, μια παγωμένη χειμωνιάτικη μέρα, συνάντησε έναν ζητιάνο που έτρεμε από το κρύο. Χωρίς να διστάσει, έκοψε με το σπαθί του τον μανδύα του στα δύο και του χάρισε το μισό. Μια απλή πράξη καλοσύνης που μας θυμίζει μέχρι σήμερα πόσο σημαντικό είναι να νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον, να βοηθάμε και να μοιραζόμαστε.
Κι αν τις επόμενες μέρες κάποιο παιδί συνεχίσει να σιγοτραγουδά στο σπίτι «Laterne, Laterne…», δεν θα μας παραξενέψει καθόλου! Κάποιες γιορτές μάς αφήνουν όμορφες αναμνήσεις και μελωδίες που συνεχίζουν να μας συντροφεύουν. Κι εμείς ήδη ανυπομονούμε για την επόμενη γιορτή του Αγίου Μαρτίνου!
